Charakter
Sznaucer olbrzym (zgodnie ze wzorcem rasy) jest psem silnym o żywym usposobieniu. Typowymi cechami charakteru są: spokój, zrównoważony charakter i nieprzekupna wierność swemu panu. Jego narządy zmysłów są świetnie rozwinięte. Inteligencja, podatność na szkolenie, siła, wytrwałość, szybkość, odporność na zmiany pogody, choroby i stres oraz pewność siebie sprawiają, że sznaucer doskonale nadaje się na psa towarzyszącego, sportowego, użytkowego i pracującego. Sznaucery bardzo przywiązują się do swych właścicieli. Są doskonałymi psami rodzinnymi. Kochają całą rodzinę, ale lubią mieć jednego pana, któremu są najbardziej oddane i podporządkowane. Kogo wybiorą zależy od autorytetu, jaki zyskuje u nich człowiek. Są to psy dobroduszne, serdeczne i bardzo wrażliwe psychicznie, nie nadają się do trzymania w kojcu. Doskonale nadają się dla rodziny z dziećmi, do których są wyjątkowo cierpliwe i opiekuńcze. Muszą być kochane przez całą rodzinę. Mają głęboko zakorzenioną potrzebę pilnowania i obrony swojego właściciela i rodziny, a także domu i dobytku. Często buntują się głośno, gdy dzieje się w okolicy coś niepokojącego, czego nie mogą zobaczyć. Są czujne i odważne. Są to psy bardzo ciekawskie, zainteresowane wszystkim co je otacza. Każdą nową rzecz muszą dokładnie obwąchać. Sznaucer jest psem pełnym temperamentu, choć opanowanym. Wesoły, zawsze chętny do zabawy, trochę jakby „dziecinny”. Ma duże poczucie godności. Nie lubi aby z niego kpić. Sznaucer olbrzym jest najspokojniejszy i najbardziej opanowany ze wszystkich odmian sznaucerów. Nie może atakować wszystkiego wokół. Powinien być psem twardym, a jednocześnie przyjacielskim do wszelkich istot żywych. Olbrzym o prawidłowej psychice i dobrze wychowany jest całkowicie bezpieczny dla otoczenia. Nieuzasadnione ataki nie świadczą o odwadze psa, ale najczęściej o jego tchórzostwie. Rzadko wdaje się w psie awantury, powstrzymuje się od walk bez sensu. Zaatakowany przez małego psa, patrzy na niego z pobłażaniem, obraca sprawę w żart lub ucieka do właściciela, choć zaatakowany przez dużego psa nie pozostaje obojętny. Trzeba mu poświęcić dużo czasu, na wspólne szkolenie, spacery, i zabawy. Jest dobrym uczniem, wymaga od nauczyciela cierpliwości, stanowczości oraz zrozumienia jego psychiki. Chętny do pracy, pojętny i chcący sprawić radość właścicielowi uczy się doskonale. Wymaga starannego wychowania, ale nie znosi przemocy. Szkolenie należy opierać na zabawie i smakołykach, a także na pochwałach słownych. Są to psy bardzo ambitne i wrażliwe na intonację głosu. Podstawą w wychowaniu jest żelazna konsekwencja właściciela. Nie jest to pies, który ślepo wykonuje polecenia. Jeśli nie widzi sensu w poleceniu, może się ociągać z jego wypełnieniem. Sznaucery są indywidualistami, konieczne jest więc uwzględnienie zróżnicowanych potrzeb i predyspozycji każdego osobnika. Wymagają dużo ruchu, nie znoszą bezczynności. Suczki sznaucerki są niezwykle dobrymi i troskliwymi matkami. Z ogromnym zaangażowaniem wychowują swoje szczenięta. Należy pamiętać, że cechy psychiczne, podobnie jak i fizyczne, są dziedziczone. Poprzez odpowiednią selekcję, czyli rozmnażanie jedynie osobników z pożądanymi cechami, można po pewnym czasie te pożądane cechy utrwalić.
Copyright (c) 2005
